గమనిక: ఈ వర్తమానం Edward Williams Kuntam గారు ప్రసంగించినది. ఈ వర్తమానం నా స్వంత మాటలలో వ్రాసిన అసలు భాగం, ఈ క్రింది YouTube వీడియోలో చెప్పిన వర్తమానం నుండి వ్రాసినది – Link
ఈ వర్తమానములో మనము ఒక కీర్తనను ధ్యానిద్దాం! ఈ కీర్తన 114 కీర్తన.
హృదయం పాడే పాట – పెదవులు పలికే మాట
మనిషి అన్నాక పాట పాడని వాడు ఉండడు. అది బాత్రూమ్లో కావచ్చు, పనిలో కావచ్చు, లేదా ఒంటరిగా ఉన్నప్పుడు కావచ్చు. అసలు నాకు పాట పాడటం రాదు అనేవాడు బహుశా మనిషే అయి ఉండడు అని ఒక పండితుడు అన్నాడు. ఎందుకంటే సంగీతానికి కర్త ఆ దేవుడే. చిన్నపిల్లవాడు ఏడుస్తుంటే అమ్మ జోలపాట పాడగానే వాడు ఎందుకు నిశ్శబ్దమైపోతాడు? అది ఎవరూ నేర్పించని విద్య. ఆకలి అయితే పాలు తాగాలని ఎలా అనిపిస్తుందో, భావం ఉప్పొంగితే పాట పాడాలని కూడా అలాగే అనిపిస్తుంది.
అయితే, ఈ మధ్య నా ఆలోచనల్లో ఒక ప్రశ్న మెదిలింది. మనం పాడే పాటకి, మన గుండెలో ఉన్న భావానికి అసలు పొంతన ఉందా? 16వ శతాబ్దంలో మార్టిన్ లూథర్ అనే గొప్ప భక్తుడు ఒక మాట అన్నాడు, “చాలామంది పాటలు పాడేటప్పుడు అబద్ధాలు ఆడతారు” అని. అది వినడానికి వింతగా ఉన్నా, ఆలోచిస్తే ఎంత నిజమో కదా! ఒకసారి ఆయన ఒక ఆవిడని పిలిచి పాట పాడమంటే, ఆమె “వెండి బంగారాలు నా వద్ద లేవు ప్రభువా, రిక్త హస్తాలతో నీ దగ్గరకు వస్తున్నాను” అని ఎంతో భక్తిగా పాడింది. కానీ ఆమె మెడలో నిండా బంగారు గొలుసులు, కట్టుకున్నది ఖరీదైన పట్టు చీర. చూశారా? పెదవులు “నా దగ్గర ఏమీ లేదు” అంటున్నాయి, కానీ శరీరం నిండా సంపద ఉంది. మన జీవితాలు కూడా చాలాసార్లు ఇలాగే ఉంటున్నాయి కదా? పెదవులతో స్తుతిస్తాం, కానీ హృదయం ఎక్కడో ఉంటుంది. దేవుడు కోరుకునేది సంగీతాన్ని కాదు, ఆ సంగీతం వెనుక ఉన్న “శుద్ధ హృదయాన్ని”. కల్తీ లేని పాలు ఎలా శ్రేష్టమో, కల్తీ లేని మనసుతో చేసే ప్రార్థన అంత శక్తివంతమైనది.
బానిసత్వం అంటే కేవలం సంకెళ్లు మాత్రమేనా?
మనం తరచుగా “బానిసత్వం” అనే పదాన్ని విన్నప్పుడు, మన కళ్ళ ముందు బ్రిటిష్ పాలనో లేక జైలు గదులో కదలాడతాయి. “మాకేంటి? మేం స్వేచ్ఛగానే ఉన్నాం కదా, మా ఇష్టం వచ్చినట్టు తింటున్నాం, తిరుగుతున్నాం” అని మనం అనుకోవచ్చు. కానీ నిజంగా మనం స్వేచ్ఛగా ఉన్నామా?
బానిసత్వానికి నేను తెలుసుకున్న ఒక కొత్త నిర్వచనం ఏంటంటే – “ఏదైతే లేకపోతే నువ్వు ఉండలేవో, దానికి నువ్వు బానిసవి”.
ఈ మధ్య మా ఊర్లో రెండు రోజులు కరెంటు పోయింది. ఆ రెండు రోజుల్లో ప్రజలు ఎంత అసహనానికి గురయ్యారో చూస్తే ఆశ్చర్యం వేసింది. అయితే వారు నిజంగా కరెంటు లేనందుకు బాధపడుతున్నారా? కాదు. ఆ సమయానికి రావాల్సిన సీరియల్ చూడలేకపోతున్నామని, నీళ్లు తోడుకోలేకపోతున్నామని వారి బాధ. అంటే మనం కరెంటుకు కాదు, ఆ సౌకర్యానికి బానిసలం.
కొంతమంది సిగరెట్ లేకపోతే ఉండలేరు, మరికొందరు సెల్ ఫోన్ చూడకుండా గంట కూడా గడపలేరు. నీకు ఇష్టమైన దాన్ని నీ నుండి దూరంగా ఉంచినప్పుడు, నీలో కలిగే ఆ వెలితి, ఆ అసహనం – అదే నీ బానిసత్వాన్ని రుజువు చేస్తుంది. నేను కూడా ఒకప్పుడు సినిమాలకు బానిసను. పదో తరగతి వరకు సినిమా హాల్ మొహం ఎరుగని నేను, కాలేజీకి వచ్చాక రెండు రోజులు సినిమా చూడకపోతే పిచ్చెక్కినట్లు ప్రవర్తించేవాడిని. అది ఒక రకమైన మానసిక చెర. మనం ఏ అలవాటుకు లోబడిపోయామో, ఏది మనల్ని శాసిస్తుందో, అదే మన పాలిట ఐగుప్తు దేశం.
చరిత్ర నేర్పే పాఠం – 114వ కీర్తన
చరిత్ర ఎప్పుడూ మనకు పాఠాలు నేర్పిస్తుంది. గతంలో ఒక సందులో వెళ్ళిన వ్యక్తిని కుక్క కరిస్తే, మనం ఆ సందులో వెళ్ళడానికి భయపడతాం. అది చరిత్ర నుండి నేర్చుకోవడం. అలాగే ఇశ్రాయేలీయుల చరిత్రను చూస్తే, వారు ఐగుప్తులో 430 సంవత్సరాలు బానిసలుగా మగ్గిపోయారు. అక్కడ వారు తమ భాషను, సంస్కృతిని, చివరికి తమ అస్తిత్వాన్ని కూడా కోల్పోయారు. కానీ దేవుడు వారిని అక్కడి నుండి బయటకు తీసుకువచ్చిన విధానం అద్భుతం.
బైబిల్ లోని 114వ కీర్తన దీనిని చాలా గొప్పగా వర్ణిస్తుంది:
"ఐగుప్తులో నుండి ఇశ్రాయేలు, అన్యభాష గల జనులలో నుండి యాకోబు బయలు వెళ్ళినప్పుడు..."
ఈ మాట చదువుతున్నప్పుడు నా గతం నాకు గుర్తొస్తుంది. నేను కూడా ఒకప్పుడు “అన్య భాష” మాట్లాడేవాడిని. అంటే వేరే భాష అని కాదు, బూతులు, అసభ్యకరమైన మాటలు, ద్వంద్వ అర్థాలు వచ్చే సంభాషణలు. అదొక బానిస బ్రతుకు. కానీ దేవుడు వారిని ఐగుప్తు నుండి విడిపించినట్లు, నన్ను ఆ బానిసత్వం నుండి విడిపించాడు. దేవుడు మనల్ని విడిపించడమే కాదు, మనల్ని తన “పరిశుద్ధ స్థలంగా”, తన “రాజ్యంగా” మారుస్తాడు. రాజు లేని రాజ్యానికి, రాజ్యం లేని రాజుకి విలువ ఉండదు. మనం ఆయన రాజ్యమైతే, ఆయన మనకు రాజుగా ఉండి, మన అవసరతలు తీరుస్తాడు, శత్రువుల నుండి కాపాడతాడు.
నా జీవితాన్ని మార్చిన కుదుపు
దేవుడు మన బానిసత్వాన్ని ఎలా తెంచుతాడో చెప్పడానికి నా జీవితంలో జరిగిన ఒక సంఘటనే ఉదాహరణ. నేను యేసు ప్రభువును అంగీకరించకముందు మాదక ద్రవ్యాలకు (Drugs) బానిసనయ్యాను. ఇంజెక్షన్ తీసుకుంటే గానీ రోజు గడవని స్థితి. ఒక రోజు, “ఇక ఇది వద్దు, నేను మారాలి” అని నిర్ణయించుకున్నాను. రెండు రోజులు ఆపాను. కానీ మూడో రోజుకి నా శరీరం సహకరించలేదు. భయంకరమైన కడుపు నొప్పి, తల తిరగడం, వాంతులు. డాక్టర్ దగ్గరికి వెళ్తే, “ఒకేసారి ఆపేస్తే చచ్చిపోతావ్, నెమ్మదిగా తగ్గించు” అన్నాడు.
కానీ నా స్నేహితుడు నాతో, “నువ్వు బ్రతకలేనని అంటున్నావు కదా, అయితే దేవుడికి ఒక్క ప్రార్థన చేయి. ‘ప్రభువా, ఈ నొప్పిని తీసివేయి, లేదా నన్ను నీ దగ్గరికి తీసుకో’ అని అడుగు” అన్నాడు. ఆ మాట అనడం ఎంత కష్టమో నాకు తెలుసు. చావు అంచుల్లో నిలబడి, కన్నీళ్లతో ఆ ప్రార్థన చేశాను. ఆశ్చర్యం! ఆ క్షణమే నా నొప్పి మాయమైంది. డాక్టర్లకు కూడా అంతుపట్టని విధంగా ఆ వ్యసనం నుండి నాకు విడుదల దొరికింది.
సముద్రం పారిపోవడం అంటే ఇదేనేమో! 114వ కీర్తనలో “సముద్రము దానిని చూసి పారిపోయెను, యోర్ధాను వెనుకకు మళ్ళెను” అని రాసి ఉంది. మన జీవితంలో అడ్డుగా నిలిచిన ఏ సముద్రమైనా, అది వ్యసనమైనా, అనారోగ్యమైనా, దేవుని సన్నిధి రాగానే పారిపోవాల్సిందే.
Download PDFఎడారిలో నీటి ఊటలు – ఒక ప్రయాణ అనుభవం
దేవుడు కేవలం అడ్డంకులను తొలగించడమే కాదు, మనం ఊహించని మార్గాల్లో మన అవసరాలను తీరుస్తాడు. మొన్నటికి మొన్న నేను గౌహతి (Guwahati) వెళ్ళాను. అక్కడి నుండి విశాఖపట్నం రావాలి. కోల్కతా మీదుగా ఫ్లైట్ ఉంది. కానీ గౌహతిలో ఫ్లైట్ లేట్ అవ్వడం వల్ల, కోల్కతాలో నా కనెక్టింగ్ ఫ్లైట్ మిస్ అయిపోయింది. చేతిలో చిల్లిగవ్వ లేదు, వెళ్ళవలసిన ఊర్లో మరుసటి రోజే ప్రసంగం ఉంది. ఎయిర్ లైన్స్ వాళ్ళు చేతులెత్తేశారు. “మాకు సంబంధం లేదు, కావాలంటే రూమ్ ఇస్తాం” అన్నారు. రూమ్ ఉంటే నాకేంటి ఉపయోగం? నేను వెళ్లాలి.
దిక్కుతోచని స్థితిలో ఉన్నప్పుడు, గుంపులో నుండి ఒక గొంతు వినిపించింది. “అన్నా! ఏంటి ఇక్కడ?” అని. చూస్తే దీప్తి అనే అమ్మాయి. పదేళ్ల క్రితం ఎప్పుడో సువార్త చెప్పినప్పుడు మారిన అమ్మాయి. తను అక్కడ ఎయిర్ లైన్స్ మేనేజర్ అని నాకు తెలియదు. నా పరిస్థితి చెప్పగానే, ఆమె వెంటనే వేరే ఫ్లైట్స్ అన్నీ ఎరేంజ్ చేసింది. రాత్రికి ఢిల్లీ, అక్కడి నుండి ముంబై, అక్కడి నుండి విశాఖపట్నం. టికెట్ ధర అక్షరాలా 28,000 రూపాయలు అయ్యేది. కానీ నేను ఒక్క పైసా కట్టలేదు. పైగా విమానాశ్రయాల్లో విఐపి లాంజ్ లలో భోజనం, విశ్రాంతి.
ఎడారి లాంటి ఆ పరిస్థితిలో, దేవుడు బండను నీటి మడుగుగా మార్చినట్లు అనిపించలేదా? మనం దిగులుపడతాం కానీ, దేవుడు మన కోసం ఒక మార్గాన్ని ఎప్పుడో సిద్ధం చేసి ఉంచుతాడు. “ఆయన బండను నీటి మడుగుగాను, చెకుముకి రాతి బండను నీటి ఊటలుగాను చేయువాడు” అన్న మాట ఎంత సత్యం!
ముగింపు: దేవునికి సమర్పించుకో
ఇశ్రాయేలీయుల కోసం దేవుడు చేసిన కార్యాలు చూసి ఆనాడు పర్వతాలు గంతులు వేశాయట. మరి ఈరోజు మన జీవితాలను చూసి లోకం ఏమంటోంది? మన బ్రతుకును చూసి భూమి, “వీడు నాకు భారమైపోయాడురా” అని కుమిలిపోతోందా? లేక “వీడి వల్ల నేను ధన్యమయ్యాను” అని ఆనందిస్తోందా?
షడ్రక్, మేషక్, అబెద్నెగోలు అగ్నిగుండంలో పడవేయబడినప్పుడు, వారి వెంట్రుక కూడా కాలలేదు. అది చూసిన రాజు, “వీరి దేవుడే నిజమైన దేవుడు” అని ఒప్పుకున్నాడు. మన జీవితం కూడా అలా ఉండాలి. మనం ఎదుర్కొంటున్న సమస్యలు, బానిసత్వాలు, అడ్డంకులు ఏవైనా సరే – వాటిని జయించినప్పుడు, మనల్ని చూసిన వారు “వావ్! నీ దేవుడు గొప్పవాడు” అని ఆశ్చర్యపోవాలి.
తుప్పు పట్టి పోవడం కంటే, అరిగిపోవడం మేలు అంటాడు జాన్ వెస్లీ. మన జీవితం దేవుని చేతిలో వాడబడే పెన్నులా ఉండాలి. సిరా అయిపోయేవరకు రాసి, పారేసిన రీఫిల్ లా ఉన్నా పర్లేదు, కానీ అద్భుతమైన కథ రాయబడింది అనే తృప్తి మిగలాలి. మెర్లిన్ మన్రో అనే నటిలా “ముసలిదాని అయ్యాక దేవుడికి నా జీవితం ఇస్తాను” అంటే, ఎవ్వరూ తినగా మిగిలిన, చీకి పారేసిన ఐస్ క్రీం పుల్లని దేవుడికి ఇచ్చినట్లు ఉంటుంది.
ఈ క్షణమే ఆలోచించు. నువ్వు దేనికి బానిసగా ఉన్నావు? ఏ సముద్రం నీకు అడ్డుగా ఉంది? నీ జీవితాన్ని, నీ హృదయాన్ని దేవునికి సమర్పిస్తే – ఆయన నీ అడ్డు తొలగిస్తాడు, నీ మార్గాన్ని సరాళం చేస్తాడు, నీ అవసరాలు తీరుస్తాడు. నీ బ్రతుకును ఒక అద్భుతంగా మారుస్తాడు. చరిత్ర నుండి పాఠం నేర్చుకుందాం, బానిసత్వం నుండి స్వేచ్ఛ వైపు అడుగులు వేద్దాం.
